Muşta - Avare

Avare

Sonbahar yaprakları gibi birer birer dökülüyor umutlarım
Umduklarım bulduklarımla alakasız
Kader yine bize çeviriyor ölümcül namlusunu
Para karşılığında kaybetmiş insan namusu
Kabusumu güzel rüyaya çevirecek gücü kendimde bulamıyorum.

Uzun bir koşsam yorulurum söz verip yine unuturum
Anka kuşu gibi ölüp küllerimden yine doğsam
Ölmek için bir sebep bulurum.
Çünkü sahte dünya sahte insan güya kötülüklere bürünmüş
hayaları bozuldu dünya da kimyaları
Ama yetmez yine önüne sersen dünyaları ah

Dinleri var diye ahlaka gerek duymadılar
Günah işlediler asırlarca acı çekip helak oldular
Havrulup savruldular ama yine yok para için öldürdüler
benzettiler dünyayı cehenneme ama öğrenemediler ki
ölünce dönecekler kainatın mutlak hakimine.


Güzel günlerimi çek mihriman saçlarından getir
Bana bir şans daha verin geri getireyim çocukluğumu biliyorum
mutluluğun haddini aştığında gazap olduğunu
bitap ve bezgin sürüklenip gidiyorum diplerde
karanlığa derinliğe ve kötülüğe doğru küreklerimi hep çekiyorum baba

Hayatın bu akışına bıraktım kendimi artık
Tanıyorum biliyorum beni ben yapanı
Zenginler herşeyimizi alıp bize sadece bıraktılar
ilahı merhameti öldürün o acizlerin
silahı eşit değil insanlar bu sizlerin yalanı
yerle yeksan bitap gönlümün baharı.

Yanmam artık cehenneminde
Kalmaz ahım bak üstünde
Dolaşıp durdum yollarda avare
Ama inan gördüğüm hep yalanlar masallar.