Kayra - Olmadım Say

Olmadım Say

Bir evlat hangi vakit yalnız hisseder bu denli?
Bütün lafların nedense kifayetsiz hali
Bende vücut buldu sanki, ruhum çekildi
Geriye kaldı sadece taze kan izleri

Söyle insan hiç evinden gider mi böyle?
Söylenilmemiş bir laf gezerken ceplerinde
Güve deliklerinden rüzgar eser kemiklerimde
Derimi yüzdüler, öfke hala gözlerimde

İnsanla sınandım, inatla inandım
Kendimle sınandım, ısrarla yanıldım
Bir akşam öyle sarhoş olmuşum ki utandım
Doğmadığımı sandım, keşke hiç yanılmasaydım

Garip bir lekeydim, hemen farkedildim
Sessiz evlerin çocuklarından sade biriydim
Suratlar izledim, isimler ezberledim
Şimdi kim miyim? hatırlatın bilmek isterim

Görmedin say
Olmadım say
Doğmadım say


Zorla zihnimi, kemiklerime isimler yaz
Damlıyorken ömrümün saçaklarından kalbur üstü kanlar
Bir yerlerde yıldızlar kayar
Görmedin say, olmadım say

Rengi vardı seslerin bir aile sofrasında
Hiç olmadın sen orada, varlığın muamma
Şimdi dev bir boşluğa düşerken uykularda
Bu münferit vaka başlı başına facia

Konuşsun tarlalarda korkuluklar
Bölük pörçük hafızamda kapkaranlık bulutlar
Bakma gitti onlar, burada yoklar
Yıllar evvelinden keder bir anda kıpırdar

Nasıl ağrıdığını biliyorsun, saklamıcam
Korkulukla tarlalarda sabaha dek konuşcam
Diyicem, iyice dinle, güzel bir dinle
Görmedin say, olmadım say, doğmadım say

Görmedin say
Olmadım say
Doğmadım say