Abdullah Özdoğan - Kelebek-2

Kelebek-2

İyi kalpli, yalnız bir adam, bir gün bir koza bulur.
Kozanın içinde küçük bir tırtıl vardır. Adam çok sever bu tırtılı, onunla tüm yalnızlığını, tüm sevgisini paylaşır.
Gel zaman git zaman tırtıl büyür, güzel bir kelebek olur. Adam, kelebeğine hayran… bırakamaz onu bir türlü… Aslında kelebeğin aklında dağlar, kırlar,çiçekler vardır da; kıyamaz bir türlü adama ve sevgisine, yalnız bırakamaz onu… Üç günlük ömrünü sevildiği ve sevdiği yerde geçirmeye hazırdır…
Ama adam bilir ki; 'Sevmek bazen vazgeçmeyi de bilmektir” …Kelebeğine son kez bakar ve onu salıverir özgürlüğüne,kırlarına, çiçeklerine doğru…
Kelebek mutlu olmasına mutludur ama hiç bir meltem, hiç bir çiçek yaprağı adamın avucunun sıcaklığını andırmaz…
Aklında adam,o çiçek senin bu çiçek benim dolaşır saatlerce… Adam bir kelebeğe sevdalı, bakıp durur boşluğuna. Kelebekse hala konacak sıcak bir avuç aramakta…
Böylece kelebek şunu anlar: Bazen ait olduğumuz yer orasıdır; sıcak bir avuçtur biliriz ama o yerin bize ait olma ihtimali bir hiçtir …böylece adam şunu anlar: hiç bir sevdayı yalnızca
sevgiyle yaşatamazsınız
…
O günden sonra kelebek, adama duyduğu özlemi gömecek bir dağ aramaya başlar, ama gücü tükenene dek arayıp da bulamayınca anlar ki;
Hiç bir dağ bir özlemi gömebileceğiniz kadar büyük değildir …
Adamsa artık sevdasını koyar sımsıcak avuçlarına; kelebeğin yerine…
Herkes bir şeyler yaşar, iyi ya da kötü doğru ya da yanlış; Yaşadıklarından ders çıkararak hayatına bir yol verir. Aynı zamanda düşüncelerine de.Bırak sevgi seni bulsun.