Abdulkadir Şehitoğlu - Enbiya Suresi 101-107 Ayetler

Enbiya Suresi 101-107 Ayetler

ENBİYA SURESİ-101. İnnellezıne sebekat lehüm minel husna ülaike anha müb'adun
102. La yesmeune hasıseha ve hüm fı meştehet enfüsühüm halidun
103. La yahzünülümül fezeul ekberu ve tetelekkahümül melaikeh haza yevmükümüllezı küntüm tuadun
104. Yevme natvis semae ke tayyis sicililli lil kütüb kema bede'na evvele halkın nüıydüh va'den aleyna inna künna faılın
105. Ve le kad ketabna fiz zeburi mim ba'diz zikri ennel erda yerisüha ıbadiyas salihun
106. İnne fı haza le belağal li kavmil abidın
107. Ve ma erselnake illa rahmetel lil alemın
MEALİ
101 – Şüphesiz katımızdan kendileri için güzel şeyler takdir edilmiş olanlar, işte oradan (cehennemden) uzak tutulanlardır.
102 – Bunlar onun (cehennemin) uğultusunu bile duymazlar. Canlarının istediği şeyler içinde temelli kalırlar.
103 – O en büyük korku bunları üzmez; kendilerini melekler: 'Size söz verilen gün işte bugündür” diye karşılarlar.
104 – Göğü, kitab dürer gibi dürdüğümüz zaman, yaratmaya ilk başladığımız gibi, katımızdan verilmiş bir söz olarak onu tekrar var edeceğiz. Doğrusu biz bunları yaparız.
105 – And olsun ki, Tevrat'tan sonra Zebûr'da da yeryüzüne ancak iyi kullarımın mirasçı olduğunu yazmıştık.
106 – Şüphesiz bu Kur'ân'da kulluk eden kimseler için kâfi bir öğüt vardır.
107 – (Ey Muhammed!) biz seni ancak âlemlere rahmet olarak gönderdik.