Ahmet Özhan - Avare Gönül

Avare Gönül

Avare Gönül
Gel artık aldanma divAne gönül;
Pişman olup yoksa ağlayacaksın.
Oldun bir hayAle pervane gönül,
Belkİ bu hayalie hep yanacaksın..
Bildimbileli her dem AvAresin,
Yolların yoldaşı tam biçAresin,
Dertleri pek çok bir baht-ı karesin;
Ah bilsem ne zaman anlayacaksın..
Her gün Ömrün mumlar gibi eriyor,
Bak, feryadına kimse ses vermiyor
Hasretlerin, hicranların bitmiyor.
Acep sen ne zaman uyanacaksın
Arzuların hep ruhunu kanattı,
Günahların ruh ufkunu kararttı;
Gelen günler geçenleri arattı,
Bilmem bu na nasıl dayanacaksın?